همیشه مهمانی را دوست داشته‌ام. کوچکتر که بودم، قبل از اینکه بخواهم مدرسه بروم، شاید در دوره‌ی دبستان هم همین‌طور بود. مهمانی رفتن و مهمان آمدن را دوست داشتم. فکر می‌کنم این خصوصیت به همه‌ی بچه‌ها در سنین خاصی مربوط است. الان هم در بین بچه‌های کوچکتر مربوط به همان سنین، همانطور است که زمان ما بود. هر کدامش لذت خودش را داشت، داشتن مهمان و مهمانی رفتن و هر کدام هم ناراحتی خودش را. خوب لذت‌هایش که معلوم بود اینکه چه کسی مهمان ما می‌شد، یا اینکه ما مهمان چه کسی بودیم، فرق می‌کرد. ولی ناراحتیش مشترک بود.

در هر دومورد ناراحتی‌اش جدایی بود، بگذارید راحت‌تر بگویم. تمام شدن مهمانی، و اینکه هر کس باید به خانه‌ی خودش می‌رفت. مهمان‌هایمان که می‌رفتند، یا خودمان که باید از مهمانی برمی‌گشتیم. گاهی از اوقات این ناراحتی‌هایمان به گریه ختم می‌شد. الان که شاید چند سال از آن سال‌ها می‌گذرد، خنده‌ام می‌گیرد، ولی وقتی بهتر و دقیق‌تر نگاه می‌کنم. می‌بینم با توجه به شرایط سنی و اولویت‌هایمان، رفتار غیرمعقول و غیرمنطقی نداشتیم. حالا که خیلی بزرگتر از آن موقعمان شدیم، وقتی مهمان می‌شویم باز هم دل می‌بندیم، خیلی خوشحال می‌شویم، سعی می‌کنیم خیلی باادب باشیم حتی بیشتر از آنچه هستیم، برای اینکه صاحب‌خانه از ما راضی باشد و خوشنود و باز هم دعوتمان کند. در این میهمانی‌ها سعی می‌کنیم، هر چه که صاحب‌خانه می‌خواهد را انجام دهیم. و هرچه را که نمی‌خواهد انجام ندهیم.

وقتی صاحب‌خانه می‌خواهد از اذان صبح تا اذان مغرب چیزی نخورید. ما هم هیچ نمی‌خوریم. حتی اگر تشنه باشیم و گرسنه. حتی اگر در تابستان باشد و تمام طول روز در گرمای آفتاب مجبور شده‌باشیم که راه برویم، و کارهای روزانه‌مان را انجام دهیم.

وقتی صاحب‌‌خانه می‌خواهد مواظب چشم، گوش و زبانمان باشیم، سعی می‌کنیم که آن‌ها را به گناه آلوده نکنیم و مواظب‌شان باشیم.  

برای رضایت صاحب‌خانه است، که سعی می‌کنیم، آنچه را که دوست دارد انجام دهیم و آنچه را که نمی‌خواهد انجام ندهیم. چون اگر صاحب خانه از ما راضی نباشد، احتمال دارد که بعدها دیگر دعوتمان نکند.

الان که فکر می‌کنم می‌بینم که مهمانی‌ها هم فرق دارند، یا اینکه ما آدم‌ها هنوز کاملا فرق نکرده‌ایم. اینکه هنوز از تمام شدن بعضی از مهمانی‌ها ناراحتیم، دقیقا معنی‌اش همین می‌شود که یا ما آدم‌ها هنوز کوچک مانده‌ایم یا اینکه صاحب‌خانه‌ای که در آن مهمانیم، برایمان فرق می‌کند. میهمانی خدا، «رمضان»، در حال تمام شدن است و معنی‌اش این است که ما هم باید به خانه‌ی خودمان برگردیم، به همان روزانه‌های خودمان، با خودمان.

این‌بار هم برای تمام شدن این میهمانی ناراحتم، مثل آن موقع که کوچکتر بودم، قبل از اینکه بخواهم مدرسه بروم، یا شاید اوایل دوره‌ی دبستان. برای اینکه این مهمانی هم دارد تمام می‌شود. ولی این‌بار خوبی‌اش این است که امید دارم به اینکه دوباره میهمان شوم.

 

 

رئيـس المحـدثيـن، شيخ صـدوق

(311 ـ 381 هـ.ق )

محمد بن علـى بن بابويه قمى معروف به (ابـن بابـويه) و (شيخ صدوق )، از مفاخر فقهاى دنياى شيعه و محـدث عالـى مقام در نيمه دوم سده چهارم هجرى است.
بعد از سـال 305 هـ . ق، كه نـايب دوم امام زمـان (ع) از دنيا رفت، شيخ اجل حسين بـن روح نوبختى به عنوان نايب سـوم امام (ع) بيـن شيعيان و حضرت گرديد. على بـن بابـويه قمى پدر شيخ صدوق كه از علماى قـم بـود، وارد بغداد شد، و چون تا آن زمان صاحب فرزنـدى نشـده بـود، و از ايـن نظر رنج مـى برد لذا فرصت را مغتنم شمرد، و ضمن نامه اى به حسين بـن روح نوبختى، از او تقاضا نمـود كه در حيـن شرفيابـى به محضر آقا امام زمان (ع) نامه او را به آن حضرت تقديم نمايد.
وى در آن نامه اشتياق خود را به داشتـن پسرى ابراز كرده بـود، و جواب امام زمان (ع) هـم به او رسيد كه ما براى تو دعا كرديـم و عنقريب خـداوند پسرى و يا پسرانـى فقيه و پاك سرشت به تـو خواهد داد.
به ايـن ترتيب عنايت الهى شامل حال وى شده و دعاى حضرت حجت (ع) به سـال 311 هـ. ق بـا تـولـد شيخ صـدوق تحقق يافت.

ادامه مطلب

روزهايى كه در آن روزها وقايع مهمى انجام مى‏شود و مسير تاريخ در جهت رشد و كمال تغيير مى‏نمايد و سبب مى‏شود كه تحول در اجتماع به وجود آيد و مردم راه فضيلت و سعادت را در پيش گيرند، «ايام‏الله‏» ناميده مى‏شود. در قرآن مجيد در دو مورد (سوره ابراهيم آيه 5 و سوره الجاثيه آيه 14) ايام‏الله ذكر شده است.
از ابن‏عباس روايت‏شده كه منظور از آن روزهايى است كه در آن روزها در امم پيشين وقايعى مهم رخ داده
ادامه مطلب

حضرت آيت الله خامنه اي رهبر معظم انقلاب اسلامي در پيامي درگذشت علّامه‌ي بزرگوار مرحوم آقاي دكتر سيد جعفر شهيدي را تسليت گفتند.

متن پيام به اين شرح است.

 

بسم الله الرحمن الرحيم

درگذشت علّامه‌ي بزرگوار مرحوم آقاي دكتر سيد جعفر شهيدي رحمة الله عليه را به خاندان گرامي و بازماندگان و به شاگردان و ارادتمندان ايشان و به جامعه‌ي علمي و دانشگاهي كشور تسليت ميگويم.

.

 

ادامه مطلب

زنده بودن را به بیداری بگذرانیم که سال ها به اجبار خواهیم خفت! 

دکتر علی شریعتی

برف شديدي اومده و هوا بدجوري سرد شده
بيرون بودم ، يه عده رو ديدم داشتن ميرفتن ، يکيشون زير لب زمزمه سوزناکي داشت ، داشت از محرم ميخون و سيدالشهداء عليه السلام
از گرمي دل اونا در اين سرما ياد حديثي که از پيامبر نقل شده افتادم :

انّ لقتْل الْحسيْن عليه السّلام حرارة فى قلوب الْمؤمنين لا تبْرد ابدا (جامع احاديث الشيعه ، ج 12، ص 556)
براى شهادت حسين عليه السلام ، حرارت و گرمايى در دلهاى مؤ منان است كه هرگز سرد و خاموش نمى شود.

و کمي متذکر شدم که محرم رسید! بعضي احاديث واقعا آدم رو به طمع ميندازه ، گويا با فرا رسيدن محرم دري از رحمت بر روي عموم مردم باز ميشه که بيشتر ياد اهل بيت رو زنده کنن.
حديثي از امام صادق عليه السلام هست که بعضي ها شديدا استبعاد ميکنن و ميگن چطور ياد اهل بيت و مصائبشان اينقد ارزش داره ؟
فرصتي شد سند حديث رو ديدم و خدمت استبعاد کنندگان بايد عرض کنم که متاسفانه! سندش صحيحه :

من ذكرنا عنده ففاضت عيناه ولو مثل جناح الذباب ، غفر الله له ذنوبه ولو كانت مثل زبد البحر (وسائل الشيعه ج14ص501)
هر کس نزدش از ما يادي شود و اشک چشمانش جاري شود ، حتي اگر بقدر بال مگسي باشد ، خدا گناهانش را مي آمرزد حتي اگر به مثل کف دريا (زياد) باشد.

---

رهبر معظم انقلاب اسلامی حضرت آیت الله خامنه ای حفظه الله:

بسيجي يعني علي (ع) که همه وجودش وقف اسلام بود

ضمن عرض تبریک هفته بسیج ُ از دبیر محترم درخواست می کنم که برنامه جلسات را در وبلاگ ثبت بفرمایند

ای راهب کلیسا کمتر بزن به ناقوس

خاموش کن صدا را نقاره می زند طوس

آیا مسیح ایران کم داده مرده را جان

بردار جان خود را با ما بیا به پابوس

آنجا که خادمینش از روی زائرینش

گرد سفر بگیرن با بال ناز طاووس

میلاد با سعادت و سراسر نور هشتمین اختر آسمان امامت و ولایت حضرت علی بن موسی الرضا علیه السلام بر دوستان عزیزم مبارک باشد.

مرتضی برگستان

به مناسبت25 آبانماه، سالگرد رحلت علامه جعفري رحِمَهُ الله

 

 

 

 

 

حافظه

 

«گاهي بعضي از دوستان از نحوه حفظ کردن من تعجب مي‌کنند ولي من به آنها مي‌گويم تعجبي ندارد زيرا وقتي من با اين مطالب روبرو مي‌شوم احساس مي‌کنم که اگر اين مطلب را ياد نگيرم در وجود خود احساس کمبود کرده و ناقص باقي خواهم ماند لذا براي رفع آن نقيصه و با اين ديد به مطلب توجه کرده و از اين رو زود حفظ مي‌کنم.»

 

نقل از خاطرات مرحوم علامه جعفري

به مناسبت 24 آبانماه سالگرد رحلت مفسر گرانقدر، علامه طباطبايي رحِمَهُ الله

صدقه دادن
يکي از ارادتمندان مرحوم علامه مي گويد:
 «روزي آقا طباطبائي را در مشهد ديدم که از کوچه اي عبور مي کرد و به فقيري که روي زمين نشسته بود، برخورد. پولي از جيب درآورده و در کف دست خود گذاشت و پيش آن نيازمند نشست و گفت:
« بردار! »  آن فقير پول را برداشت. پس از آن، علامه دست خود را بوسيد و برخاست و رفت.
بنده به ايشان عرض کردم:  « اين کار شما ـ که فرموديد  « پول را بردار»  و دست خود را بوسيديد ـ چه دليلي داشت؟ »  فرمود:
 « در روايت است که صدقه پيش از آن که در دست فقير قرار گيرد، در دست خداوند قرار مي گيرد. همچنين خدا مي فرمايد:
 « يدالله فوق ايديهم: دست خداوند بالاي دست آنان است.»
پس رسم ادب اين است که دست انسان زير دست خدا قرار گيرد؛ من به فقير گفتم پول را بردار تا دست خدا ـ که ميان دست من و او قرار مي گيرد ـ بالاتر از دست من باشد، و هنگامي که در صدقه دادن، ابتدا پول در دست خدا قرار بگيرد، بنابراين دست صدقه دهنده دست خداوند را زيارت کرده است و من، اين دست زائر را براي تبرک بوسيدم.»

حضرت امام صادق عليه السلام مي فرمايند:
«پدرم  «امام باقر عليه السلام»   هرگاه چيزي صدقه مي داد، آن را در کف [دست] سائل مي نهاد و پس از آن، آن صدقه را از وي پس مي گرفت و مي بوسيد و مي بوييدش و باز آن را به سائل باز مي گرداند.»