سلام

ممنون که زحمت کشیدید سر زدید، غرض از مزاحمت یه نظر خواهی بو در مورد 2تا نوشته زیره:

(ما بناست توی دانشکدمون در مورد مطلب ولایت چند تایی بروشور در بیاریم می خواستم در مورد ادبیات این دو مدل نوشتاری که می خواستم نظرتونو بدونم)

مخاطب ما دانشجوهای دانشکده فنی مهندسی دانشگاه آزاد واحد جنوبه از هر مدلی هم که فکر بکنید دانشجو داریم

به نظرتون با کدوم نوع ادبیات می تونیم بصورت پله ای جلو بریم و نتیجه ی بهتری بگیریم:

الف: در غزوه تبوک ، حدیث منزلت 

غزوه تبوک که یکی از غزوات پیامبر بوده ، بهانه ای بود برای بیان جانشینی علی (ع) . داستان از این قرار است که در ماه رجب سال نهم هجری به پیامبر خبر رسید که رومیان عده بسیاری را در شام جمع کرده اند و هِرقُل آذوقه یک سال سپاهش را فراهم کرده و بسیاری از اعراب نیز به کمک او آمده اند و مقدمات حمله به بلقات را فراهم کرده اند . شیخ مفید در این مورد می نویسد : که خداوند به پیامبر وحی کرد که خود برای جنگ با سپاه روم برود و اصحاب اش را نیز برای جمگ دعوت کند که بیشتر اصحاب از رفتن امتناع کردند و عده کمی هم با اکراه برای جنگ با پیامبر همراه شدند . وقتی پیامبر راهی این سفر شد امیرالمومنین را به جانشینی خود در میان خانواده و فرزندان خود انتخاب کرد و گفت : ای علی ! کار مدینه سامان نیابد مگر به دست من یا تو . پیامبر می دانست که کسی جز امیرالومنین شایستگی نیابت از آن حضرت در شهر ندارد و با توجه به شجاعت و کفایت و حسن تدبیر علی (ع) لازم نبود تا کس دیگری با آن حضرت در امر جانشینی پیامبر ، مشارکت ورزد . خداوند به پیانبر آگاهی داد که در این جنگ هیچ پیشامدی رخ نخواهد داد . آن حضرت هم علی را به همراه خود نبرد . چون ماندن علی (ع) در مدینه به خاطر نگرانی ای که از توطئه منافقان می رفت ، با اهمیت تر جلوه می کرد . منافقان وقتی از همراهی کردن علی با پیامبر مطلع شدند به او طعنه زدند و گفتند : « پیامبر چون دید علی (ع) در انجام فرمان تعلل می ورزد وی را با خود نبرد .» وقتی علی (ع) سخن منافقان را شنید ، سلاح خود را برداشت و پیش رسول خدا رفت . علی (ع) ماجرا را برای پیانبر تعریف کرد . پیامبر پاسخ دادند : « دروغ گفتند ، من تو را به خاطر مراقبت از بازماندگانم با خود نبردم . ای علی ! آیا دوست داری نسبت به من منزلتی مانند منزلت هارون نسبت به موسی داشته باشی مگر اینکه پس از من پیغمبری مبعوث نخواهد شد ؟  علی (ع) در پی این گفت و گو به مدینه بازگشت .

و چون منافقان پی بردند که رسول خدا علی (ع) را به جانشینی خود در مدینه منصوب فرموده است بر او حسادت کردند؛ زیرا می دانستند با حضور علی (ع) نمی توانند به اندیشه های پلید خود برسند و بدین ترتیب خداوند علی (ع) را به جانشینی پیامبر (ص) در مدینه برگزید.

ب:

سلام

عیدتان مبارک

ان شا ا... اولین شماره از این چند شماره دستنوشت – مثلاً بروشور– بدستتان رسیده باشد، خیلی خوشحال می شوم (این ضمیر اَم بر می گردد به همان من که در شماره قبل توضیحش را دادم)که نظرتان یا پیشنهاداتتان را می نوشتید یا میگفتید؛ یا حداقل ازش ایراد میگرفتید.

من معتقدم گاهی اوقات نظرات و انتقادات کسی که از بیرون به یک مسئله ، موضوع یا اتفاق نگاه میکنه خیلی می تونه موثر واقع بشه (البته فقط گاهی اوقات)

یه موضوعی یادم رفته بود که در دستنوشت قبل بنویسم و آن اینکه بچه های دفتر فرهنگ بهم قول داده اند که مطالب، منتشر شده در این دستنوشت را در وبلاگ دفتر منعکس کنند من هنوز – تا الان که دارم این مطلب را مینویسم ندیدم که به قولشان عمل کنند البه امیدوارم که بالاخره عمل کنند –

آدرس وبلاگشون هم :

http://meadgah.blogfa.com/

اگر رسیدید اونجا هم نظراتتان را بنویسید خوشحال می شوم.

واما ماجرای دوم:این ماجرا مربوط به جنگ تبوک –یکی از جنگهایی بود که خود حضرت رسول اکرم (ص) خودشان در آن حاضر بودند.

فکر می کنم سال نهم هجری بود، ماه رجب.

به پیامبر اکرم (ص) خبر دادند که شخصی از روم سربازان زیادی برای جنگ آماده  کرده و آذوقه ی یک سالش نیز همراهش است. نوشته اند که به پیامبر وحی رسید که سپاهی از صحابی خود فراهم کن و برای جنگ  آماده باش.

وقتی پیامبر از اصحاب خوذ خواست که برای این جنگ آماده شوند عده ی زیادی حاضر نشدند همراه پیامبر بروند و تعداد کمی از اصحاب با نارضایتی همراهش رفتند.

در آن زمان منافقین زیادی در مدینه بودند – پیامبر برای امنیت، حکومت شهر، واینکه با خاطری آرام راهی میدان جنگ شود علی (ع) را بعنوان جانشین در حکومت و کسی که از خانوادشان(خانواده پیامبر) مراقبت کند در شهر مدینه نگه داشتند، وبه او فرمودند: در شهر بمان و به کارها رسیدگی کن.

منافقین بعد از رفتن پیامبر شایعه پراکنی کردند که پیامبر (ص) علی را بخاطر انجام ندادن وظایفش از خود دور کرده و به همین دلیل او را همرا ه خود برای جنگ نبرده است.

وقتی این شایعات به علی(,) رسید، او  برای اینکه خلاف این امر را ثابت کند به محل جنگ رفت و موضوع را برای پیامبر تعریف کرد.

که ایشان در آنجا به علی (ع) فرمودند: تو برای من مثل هارون برای موسی (ع) هستی، صحبتهای آنها(منافقین) همه اش دروغ است، من تورا برای حفظ حکومت و محافظت از خانواده ام در مقابل دشمنان در مدینه نگه داشته ام.

این سخن حضرت در غالب حدیث منزلت مشهور شد.  

قابل توجه جناب آقای نیک روش (دبیر محترم شورای راهبردی) این پست در روز دوشنبه صبح از صفحه حذف می گردد و پست جایگزین با نام معرفی کتاب بار گذاری میشود)

حق مدد